Ik haat dingen die geluid maken, dus zoiets is prima in een museum, maar zou ik nooit tolereren in m’n horlogekist. Als je gewoon in stilte wilt kunnen checken hoe laat het is zonder een telefoon aan te raken is dit niet je ontwerp, zeg maar.
Die hobnails op de achterkant van dat uurwerk, daarentegen, die zijn smull0n.
Wat helaas te weinig gedaan wordt in horlogeland, en waar Longines weer erg toffe dingen mee doet voor de Heritage Conquest, is medaillons. Neem nu dit:
Toch jammer dat een open case back bij quartz horloges niet gangbaar is. Het lijkt me fijn om bij twijfel direct te zien dat er echt nog steeds een batterij inzit…
Hij bedoelt waarom er uurwerken gedecoreerd worden terwijl deze geen zichtbodem hebben. Bij de duurdere horloges zit er nauwelijks verschil tussen de dikte met of zonder zichtbodem.
Nog een keer de Praeludium van Staudt, maar nu echt m’n eigen horloge (fotootjes zojuist gemaakt).
Ik zag tot m’n schrik dat de foto die ik gisteren hier plaatste niet m’n eigen horloge was, maar een foto die ik eens heb opgezocht toen ik een Staudt aan het overwegen was.
Omdat deze fabrikanten exact de tegenovergestelde redenering van Panarai hanteren
Ik ben liefhebber van een zichtbodem, maar er is iets inherent chique aan de wetenschap dat een horloge een uurwerk heeft wat perfect is afgewerkt ook al gaat de eigenaar het nooit zien.
Ik weet niet of dit een ding is maar met mijn Seiko 5 SNXS79 reageerde mijn huid niet heel lekker op dat glas van de achterkant. (En ja de stickers etc waren er al af.) Sindsdien ook niet meer een horloge gehad met zo’n caseback. Ik weet dus niet of dit iets is wat anderen ook hebben
hanteren
