Pas op: gevaar van t.l.t.r.
Mooi verhaal Dennis. Ik denk dat je hier fijntjes laat zien waar de schoen wringt.
Ik weet bijna zeker dat de gemiddelde chrono gebruiker functioneel er niet verder mee komt dan het koken van een eitje. Misschien de airfryer timen, opdat je niet constant in de keuken hoeft te blijven en in de tussentijd even de krant kan lezen. Andere functionaliteiten (wat iets anders is als functies) buiten de keuken schieten me ook zo gauw niet te binnen. Een chronograaf is dus vaak in de praktijk niet veel meer dan een chique pols-eierwekker eigenlijk. En heb je geen eierwekker, dan toch zeker wel een telefoon. Die dingen zijn slim van zichzelf en mits op de juiste manier gebruikt nauwkeuriger dan de meeste chronografen.
In de sauna kun je je chrono ook niet gebruiken; van hitte plus vocht gaat ie stuk. Dat geeft niet, want voor in de sauna heeft men de zandloper uitgevonden. Die zijn meestal goedkoper ook. Op de fiets is ook niet handig, want je moet je tengels aan het stuur houden en niet met de knopjes van je chrono zitten pielen onderweg. Zie je het voor je? Met je rechterhand aan de pols van je linkerhand frunniken en dan ook nog sturen? Je gaat gegarandeerd op je platte bek of erger…
Waarom dan toch? Nou, voor sommigen is de technische gecompliceerdheid die vaak ook in het uiterlijk en de wijzerplaat tot uiting komt een aantrekkelijk iets om in het bezit en aan de pols te hebben. Voor mij persoonlijk is dat niet zo. Het heeft voor mij toch een iets te hoog ‘kijk-mij-nou-eens’ gehalte. Verder heb ik slechte ogen en is de afleesbaarheid met al die subdials en indexen minimaal. Maar ik geef toe, dat ik sommige chrono’s als object best erg mooi kan vinden.
Uit het oogpunt van het willen hebben van een bijzonder vintage exemplaar kan ik me nog wel voorstellen dat je 1 of misschien zelfs wel meer dan 1 chrono zou willen bezitten. Maar dan moet de interesse in de gebruikte techniek in combinatie met de aantrekkingskracht van de gecompliceerde wijzerplaat en daarbij behorende design wel eem grote rol spelen. Ook belangrijk: als er meer dan twee van zijn, kun je ze sparen…
Echter, daar komt dan, zeker bij mij als vrek en meukstruiner, een ander bezwaar boven water: echte, mechanische chrono’s zijn (heel) duur. En wat het water betreft… waterdicht zijn ze vaak ook al niet. Kortom, als interessant object in de horlogerie zou ik het best leuk vinden ook een aardige liefst vintage mechanische chronograaf in de collectie te hebben, maar ik heb er het geld gewoon niet voor en ik heb het er ook niet voor over.
Het bloed kruipt natuurlijk waar het niet gaan kan en zo zijn er in de loop der tijden toch stiekem een paar chrono(achtige) horloges mijn collectie binnen geslopen. Wel ‘gewone’ quartzjes, want zoals ik hierboven al heb uitgelegd, chique mechanische chrono’s zijn mijn ding niet en ook niet voor mij weggelegd
Links: een ooit eens van een forumlid overgenomen merkloze chrono. Het ‘H’ merkje achterop geeft aan dat ie waarschijnlijk ooit te koop is geweest bij… de HEMA…
Rechts een enigszins vintage Casio. Een eelektronisch AnaDigi ding met nog veel meer functies dan op een reguliere klassieke chrono. Gekregen van een vriend, die er twee had. Allebei ‘stuk’. Met meer geluk dan wijsheid heb ik ze allebei weer tot leven kunnen wekken en mocht er dientengevolge 1 van de 2 behouden.
Links: Van dezelfde vriend als van de Casio kreeg ik ook deze TNG, een Nederlands micro brand dat zich specialiseert in horloges voor de zeilsport. Deze is een promotieding van de OAD reisorganisatie. Mijn vriend had er niks mee - hij is van de ‘dressers’ - en dus mocht ik ‘m hebben. Al een paar jaar oud, maar in feite nog gloednieuw, want nooit gedragen, ook door mij niet. Ik vind ‘m veel te groot en te opvallend. Maar het staat wel leuk tussen de andere exoten in de kast.
Rechts: Een Kiber. Ooit een samen met nog een Kiber een keer overgenomen van een forumlid voor nul (0) euro. Hij kreeg de reset niet in orde. Ik had nog een andere Kiber chrono met het zelfde euvel. Die twee andere Kybers zijn dus afgevoerd - weggegeven als reparatie project. Er zit in die Kiber dingen een Miyota OS10 uurwerk en deze kalibertjes schijnen berucht te zijn voor het niet goed functioneren van het reset systeem. Eén Kiber, deze hierboven dus, kreeg ik zelf wèl in orde en goed werkend, dus dat monster mocht blijven. Ik draag ‘m nooit, want véél te groot met een kastdoorsnede van 47 (!) mm. Zo’n polshamburger staat mij absoluut niet en gezien het ontbreken van enig praktisch nut zal ik ‘m ook niet gaan dragen. Maar ook deze is wel grappig als conversation piece in de kast.
Nou ja, één keertje dan aan de pols, voor de foto. Echt, veel te groot.
Ik doe niks met mijn poor-man’s chrono’s, maar ik doe ook bijna nooit iets weg. Ik verkoop soms wel eens wat of geef wat weg, maar de meeste horloges, ook die ik niet zo interessant vind, blijven ergens in een doos of een hoekje van de kast hangen.
Zo zie je maar, een overpeinzing van @cav aka Dennis over het nut van het hebben van een chrono inspireert mij dan toch nog weer om die dingen nog even tevoorschijn te halen en de overpeinzing voort te zetten.
Dan ook maar het resultaat van deze gedachtespinsels hier op HF posten en tonen.
Veel leesplezier en tot een volgend avontuur.
Rare hobby hebben wij toch…
Welterusten straks, Lex
