Jullie kennen mij al langer, dus dit wordt inderdaad een lange NA 
. Niet zonder reden, want het was wederom een lange zoektocht én een mooi avontuur! Dus voor het eerst een inhoudsopgave!
- 1) Introductie
- 2) Wat is de BA345.802
- 3) De zoektocht: het zal ook eens eenvoudig gaan…
- 4) De aankoop: toeval bestaat niet?!
- 5) Onder de loep: de details
Heb je geen zin om alles te lezen? Klik dan op de eerste foto en je kan zo door alle foto’s browsen! Veel plezier 
1) Introductie
Ik gooi het meteen hier in de groep: ik geef helemaal niks om die veelbesproken “geboortejaarhorloges, iets waar veel verzamelaars wél voor gaan. In mijn “bouwjaar” 1981 maakte ik hoogstwaarschijnlijk het leven van mijn ouders zuur met poepluiers en gebroken nachten. Niemand kan iets uit zijn of haar geboortejaar herinneren door zogeheten infantiele amnesie. Wel heb ik een heel sterke herinnering aan het huis waar ik het levenslicht zag en ben opgegroeid: het warme nest waar ik met heel veel plezier heb gewoond.
Veel gespeeld vroeger: Jumbo Board-script (deze is uit 1981)
Het zijn bewogen jaren geweest met het overlijden van mijn vader en daarna de pittige mantelzorg voor mijn lieve moeder. Vanwege dementie is zij zeer recent verhuisd en heeft nu een veilig onderkomen. Mijn moeder heeft daarmee het huis verlaten, die mijn ouders in de zomer van 1980 hadden gekocht terwijl ze zwanger was van mij. Ik kreeg de sterke drang om iets met het jaartal 1980 te gaan doen, nu het huis in de verkoop moet en daarmee een einde komt aan een mooi familiehoofdstuk. Zou dit horloge dan een “geboortehuishorloge” kunnen zijn? Mijn lieftallige vrouw moest er om gniffelen en zei dat ik gewoon iets had bedacht om een horloge-aankoop te verantwoorden. Die gedachte spookte ook door mijn hoofd, toch was ik vastbesloten om hier iets mee te doen.
De Speedmastercollectie begin 2026
Geloof het of niet: Ik heb nog steeds niet het Speedmaster spelletje uitgespeeld, ook al gaf ik eerder aan dat ik het bij 10 stuks wilde houden. Ik ging op zoek naar een mooi exemplaar uit 1980 en dit moest geen alledaagse stalen Speedmaster Moonwatch worden. Een goede kanshebber was de BA345.0802, deze stond al sinds 2023 hoog op mijn verlanglijstje. Ik had hier vorig jaar al mijn pijlen op gericht en wilde absoluut er de tijd voor nemen. Deze zoektocht kwam op een lager pitje te staan wegens andere prioriteiten. Het kwartje viel pas echt recent, toen ik ontdekte dat de BA345.0802 is geleverd vanaf eind 1980. En zo kwam alles in een stroomversnelling en begon opnieuw een heerlijke én uitdagende zoektocht. Daarover zo meer!
Dus met grote trots 
presenteer ik mijn nieuwe aanwinst: deze prachtige en vrij zeldzame 18 karaats gouden Speedmaster BA345.0802. Het heeft de Omega ‘manufacture’ op 17 december 1980 verlaten en laat dat nou ook nog eens héél dicht bij mijn geboortedag liggen. Oeps. begin ik er nu toch over?!
Het mooie aan de BA345.0802 is dat vrijwel alles uniek is: de wijzerplaat, chronowijzer, lunette, kast, uurwerkafwerking en band zijn exclusief voor deze referentie geproduceerd. Toch is het een vrij onbekende Speedmaster. Tijd om daar verandering in te brengen!
2) Wat is de BA 345.0802 Speedmaster?
De Speedmaster Moonwatch BA345.0802 (BA staat voor geelgoud) is de tweede 18 karaats gouden Apollo 11 Speedmaster. De eerste editie was de BA145.022 uit 1969 met een oplage van 1014 stuks. Deze werd onder andere aan de Apollo 11 astronauten en president Nixon aangeboden.
De BA145.022 uit 1969 (foto: Omega)
De BA345.0802 heeft een veel lagere productie van hoogstwaarschijnlijk 300 stuks en werd onder andere gedragen door NASA astronaut Tom Stafford, bekend van de Apollo-Soyuz missie. Het heeft dus 11 jaar geduurd voordat Omega met de tweede gouden Apollo 11 Speedmaster kwam. Dit was vanwege de NASA van de Omega Speedmaster door NASA in 1978 (Alaska Project), voor de Space Shuttle missies die in 1981 van start gingen. Omega zag dit blijkbaar niet aankomen als ze pas twee jaar later in 1980 deze Speedmaster uitbrachten?
BC345.0802
Omega heeft tegelijk ook een witgouden versie uitgebracht, de BC345.0802 (BC staat voor witgoud) en deze werd van december 1980 tot februari 1981 in een oplage van slechts 20 stuks exclusief in Duitsland verkocht, met een prijskaartje van -omgerekend naar nu- 27.370 euro. Dit was al een forse prijs in die tijd, de handelswaarde tegenwoordig is al helemaal torenhoog.
Twee BC345.0802’s, beiden niet op de originele band
861L
Zowel de geel- als de witgouden variant zijn de enige Speedmasters met het bijzondere 861L uurwerk, het allereerste ‘rhodium plated’ Lemania/Omega uurwerk met ‘anglage’. Dit uurwerk kan je bewonderen door het saffieren achterdeksel en deze zichtbodem was ook een primeur voor de Speedmaster Moonwatch!
Op de rand van het achterdeksel staat het kastnummer gegraveerd. Het is niet duidelijk of er exact 300 zijn geproduceerd. Wel is nummer A300 het hoogst waargenomen getal, dat lijkt mij geen toeval. Ongeveer de helft is eind 1980 met willekeurige kastnummers naar Duitsland gegaan. Mijn nieuwe aanwinst heeft nummer 159 en is midden december 1980 vertrokken naar de enige Duitse distributeur: Uhren-Handelsgesellschaft in Bad Soden am Taunus. Er zijn ook twee soorten wijzerplaten gebruikt voor deze kleine oplage, waarom is niet zeker. Dit vleugje mysterie rondom deze referentie maakt het voor mij wel extra leuk!
Verkoop van 1980 tot en met 1988!
Waarom had Omega dan 9 jaar nodig om 300 stuks te verkopen? Omgerekend naar de huidige eurokoers kostte dit horloge ongeveer 23.000 euro en de gewone Speedmaster Moonwatch “slechts” 1.000 euro. Dat is dus 23x zo veel!
Met zo’n fors prijskaartje, een diepe wereldwijde recessie door de tweede oliecrisis én de grotere vraag naar quartz-horloges, was deze gouden handopwinder duidelijk niet in trek. De 345.0802BA was ook enkel in de algemene Omega catalogus van 1982 te zien, want eind 1981 kreeg de rest van de wereld namelijk de leveringen. Alleen in de Duitse catalogi werd het jarenlang goed afgebeeld, en dit was natuurlijk ook de grootste beoogde afzetmarkt voor Omega.
Nederlandse versie van de algemene 1982 catalogus. Geen prijsvermelding bij de BA345.0802
Terwijl in Duitsland de gewone Moonwatch wel flink in prijs omhoog ging (+50% in drie jaar tijd) bleven de gouden Speedmasters nagenoeg hetzelfde prijskaartje houden. Later probeerde Omega deze Speedmaster te verkopen op een leren band. Dit is referentie 145.0039 en enkel te zien in de algemene Omega catalogus van 1987. Ik vermoed dat Omega dit deed om zo de aanschafprijs te drukken. Zijn de gouden banden er dan vanaf gehaald en als service-onderdeel opgeslagen? Van deze referentie schijnen er slechts een dozijn van verkocht te zijn en toen ging er definitief een streep doorheen.
Algemene Omega catalogus uit 1987: let ook op de afwijkende plek van Swiss Made
Anno 2026 zijn er in 57 jaar tijd vier gouden Apollo 11 Speedmasters uitgebracht. Valt mee toch?
3) De uitdagende zoektocht: het zal ook eens eenvoudig gaan….
De BA345.0802 is met zo’n kleine oplage natuurlijk al een vrij zeldzame referentie, helemaal als je bedenkt dat er de afgelopen 45 jaar veel gouden horloges werden omgesmolten. De goudwaarde lag vaak hoger dan de waarde van het horloge zelf en dit resulteerde in “quick money grabs”. Dit gebeurt nu ook nog steeds door de hoge goudprijs.
De BA345.0802 leverde in goudwaarde flink wat op
Serienummerchaos
De grootste batch BA345.0802’s is eind 1980 uitgeleverd. Dit maakte mijn zoektocht naar een 1980 exemplaar eenvoudiger….dacht ik! Ik stuitte namelijk op het volgende probleem: de serienummers waren enkel gekoppeld aan de uurwerken en deze werden met name in de jaren ’80 willekeurig geplaatst. Door deze wijze van uitleveren kan bijvoorbeeld een serienummer uit 1980 hoger zijn dan zelfs uit 1987!
Hoe kom je er dan achter? Een Omega Extract of the Archives biedt altijd uitkomst, alleen had geen enkele verkoper dit. Gelukkig kon ik weer de vriendelijke hulp van Robert-Jan Broer (Fratello Watches en de bedenker van Speedy Tuesday) inroepen en met zijn handige connecties bij Omega werd het serienummer in het grote archief opgezocht. Alleen kan je dit natuurlijk niet eindeloos blijven vragen! Het was hopen op een schoot in de roos en had ik in Duitsland de meeste kans op een 1980 model.
En dan is er natuurlijk de vraag wat de meest optimale staat is. Ik kwam vaak achterdeksels tegen waar de tekstranden rond waren gepolijst, zoals ook in het Moonwatch Only boek.
Moonwatch Only: je ziet op deze foto dat de letters minder scherp zijn
Ik stelde een uitgebreid foto-archief samen met referentiemateriaal, op basis van veilingen en verkoopadvertenties. Ik verzamel al jaren Omega catalogi en die van de jaren ’80 kwamen nu perfect van pas: deze geven mooi inzicht in de originele staat van het horloge. Denk hierbij aan de kastdikte, welke wijzerplaat er origineel gebruikt werd en ook hoe de gravure van het achterdeksel eruit hoort te zien! Bij vintage blijft ieder onderdeel heel belangrijk en als je iets over het hoofd ziet, is het flink balen of een stevige investering om dit te corrigeren.
Handig referentiemateriaal: Omega catalogi en advertenties
Ik bleef gedreven doorzoeken naar een mooi exemplaar tegen de juiste prijs. Ik probeerde mijzelf ook nu weer af te remmen en niet te snel toe te happen. Dit is toch vaak mijn valkuil en de spanning van deze jacht is juist zo leuk. De mooiste deals komen ook vaak uit onverwachte hoek. Een bevriende Griekse verzamelaar -én BC345.0802 eigenaar- vertelde dat ik vorig jaar (2025) een veiling van het Duitse Henry’s Auktionhaus had misgelopen, waar een “mint” full set voor een heel scherpe prijs was verkocht. Deze prijs -inclusief de veilingpremie- was veel lager dan het online aanbod.
Hij zou ook zijn ogen open houden, net als andere verzamelaars. Ik had in één jaar tijd slechts zeven aanbiedingen gevonden, waarvan sommigen overigens nog steeds te koop staan door de staat of de veel te hoge vraagprijs. Nu de zoektocht deze maand nieuw leven werd ingeblazen, zou er dan toch iets boven water komen?
4) De aankoop…….Toeval bestaat niet?!
Precies op de dag dat mijn moeder verhuisde, tipte Speedmastervriend Sander mij over een advertentie: “deze heb je vast al gezien en wat een scherpe kast!” Euhm……nee, deze had ik helemaal nog niet gezien! Ik keek met grote ogen naar de foto’s op mijn telefoon. Dit was inderdaad wel een heel fraaie, met een dikke kast en scherpe lunette én de prijs was ook niet verkeerd. Later kwam Sander weer bij mij terug met “als jij deze niet koopt, dan koop ik ‘m wel!”. Meteen kwam die bekende kriebel in de buik: dit zou ‘m wel eens kunnen worden!
Buy the seller?!
Het horloge stond bij juwelier Fine Art in Düsseldorf te koop, dat meer iets weg heeft van een veredeld pandjeshuis dan een juwelier. De eigenaar is Klaus Kö, een zeer markante persoonlijkheid die het liefst zoveel mogelijk geld verdient met zo weinig mogelijk inzet. Hij verkondigt dit zonder gêne op social media: een mooi staaltje zelfverheerlijking van Klaus en zijn zoon Mats.
Okay ….focus en erbij blijven Jordy! Denk aan het einddoel: als dit horloge helemaal correct is, dan kan dit een superdeal zijn. Eerst het serienummer proberen te achterhalen!
Via Instagram kwam ik in gesprek met Karlin, de vriendelijke vriendin van de eigenaar. De communicatie verliep eerst wat stroef omdat zij op vakantie was en ik moest bellen met zoonlief Mats voor het serienummer. Mats kreeg ik echter dagenlang niet aan de lijn en mijn geduld werd flink op de proef gesteld. Toen Karlin eindelijk terug was van vakantie, kreeg ik het serienummer en Robert-Jan Broer kwam al heel snel met het verlossende antwoord: inderdaad 1980……Bingo!
Ik ging goed zitten voor een stevige prijsonderhandeling en legde Karlin een realistisch openingsbod voor, iets lager dan wat er uit de Henry’s Auktionhaus veiling was gekomen. Tot mijn verbazing kwam er slechts een fractie bovenop en was de deal snel gesloten! Daarmee werd het de goedkoopste 345.0802BA die ik de afgelopen jaren had gezien! Ik moest het een paar keer goed lezen of ik niks over het hoofd had gezien. Nee, alles klopt en ik deed een aanbetaling. De enige vereiste was dat ik het moest ophalen in Düsseldorf, want ze verzenden niet buiten Duitsland. Also!! Twee uurtjes rijden? Let’s go!
Op een zonnige maandagmorgen stap ik in mijn auto en kom twee uur later aan in Düsseldorf. De imposante Rheinturm zendmast steekt mooi af tegen de helder blauwe lucht. Ik rijd de befaamde Königsallee op en kan dichtbij Juwelier Fine Art parkeren. Pontificaal voor zijn eigen winkel staat de Klaus’ Rolls Royce Cullinan, met zijn eigen logo op de wielen. Het kleine Fine Art winkeltje zit als een Duitse Bratwurst klem tussen de peperdure én veel grotere winkels van Boggi en Zegna, wel een toplocatie natuurlijk! Eigenaar Klaus zit buiten in een knaloranje outfit een sigaar te roken en de kunst van “das süße Nichtstun” uit te oefenen.
Op hun Instagram-kanaal lijkt het van binnen een heel grote winkel, echter word ik door de bewaker gevraagd om heel even buiten te wachten. Binnen wordt een nieuwe social media video opgenomen en ik herken meteen de stem van Mats. Hij loopt een minuut later naar buiten en heb ik hem daarna ook niet meer gezien: de appel valt niet ver van de boom. Eenmaal binnen is de winkel niet meer dan één lange counter omringd door vitrines met een bonte verzameling van tassen, juwelen en een handjevol horloges. Karlin heeft me al gespot -niet zo moeilijk met drie bezoekers op een rij- en geeft mij vast de BA345.0802 om te bekijken.
Ken je het gevoel dat als je iets voor het eerst in je handen hebt, nadat je het heel lang op je beeldscherm hebt bewonderd? Het is toch altijd anders. Dit is echter een heel positieve ervaring, want wat is dit exemplaar strak! Achter de kleine gebruikskenmerken en minikrasjes schuilt een 345.0802 zoals deze 46 jaar geleden nieuw op de toonbank zou hebben gelegen! Het originele doosje zit er ook bij en voorziet Karlin van kleine stukjes zwart, die ze meteen naarstig van haar vingers probeert te krijgen: het nepleder van het doosje laat inderdaad heel snel los! Ach, een doosje kan je toch niet op je pols dragen. Ik geef akkoord en reken af. Buiten spot Klaus mijn papieren Fine Art tasje en knikt mij vriendelijk toe. Ik geef hem een grote glimlach terug, want ik heb de échte superdeal! En onderaan de streep waardeer ik toch stiekem hoe ze dit allemaal aanpakken.
Eenmaal thuis begint de pret pas echt. Dit is andere koek dan de Moonshine 50th die ik al een paar jaar in de collectie heb. Dit is echt klassiek geelgoud met die heerlijk zachte zweem bij kunstlicht en een triomfantelijke aanwezigheid bij zonlicht. Steeds meer waardeer ik de details en hoe strak dit exemplaar is. Het heeft genoeg gebruikskenmerken om het zorgeloos te drogen en het is tevens zo mooi dat ik er naar blijf kijken. Met de dag groeit het plezier en het is nog geen moment van mijn pols geweest. Dit voelt goed! Het besef dat dit uit de jaren ’80 komt, doet mij ook vaker terugdenken aan wat ik allemaal uitspookte in mijn jeugd. Mooie herinneringen!
5) Onder de loep: de details
Wijzerplaat
De wijzerplaat is verguld en daarom staat er ook geen OM (Or Massif: massief goud) op zoals wel bij de BA145.022, de eerste gouden Speedmaster. Het lijkt verder wel erg op die wijzerplaat, behalve dat de indexen én de chronowijzer dunner zijn. De indexen zijn ook niet van Onyx, het zijn zwarte strepen op gouden blokjes die mooi het licht weerkaatsen.
Beide wijzerplaten hebben het scherpe randje rondom de indexen, wat erg lijkt op de ‘stepped dial’ van de vintage 321 en ‘transitional’ Speedmasters. Bij de BA345.0802 zijn de accentranden bij de subdials mooier. De aangebrachte indexen en deze verzonken subdials geven de wijzerplaat veel diepte. Opvallend aanwezig is de glimmende gouden rehaut rondom de wijzerplaat. Dit is de opstaande rand die het gat dicht tussen de wijzerplaat en de rand van het hesalite.
Hier komen de accentlijnen van de subdials goed naar voren
Mijn zoektocht begon destijds met de informatie van Moonwatch Only. Dit geweldige referentieboek bevat de wijzerplaat met een lange S en R en Swiss Made bovenaan de ‘minute track’. Een soortgelijk exemplaar stond ooit bij Amsterdam Vintage Watches te koop.
Foto: Amsterdam Vintage Watches
In alle catalogi en advertenties van begin jaren ’80 zag ik echter een heel andere versie: korte S en R en Swiss Made onderaan de minute track, gelijk aan de BA145.022 wijzerplaat. Laten we de wijzerplaat met de korte S en R de “mk1” noemen en die met de lange S en R (en Swiss Made bovenaan de minute track) de “mk2”.
Mk1 wijzerplaat: korte S en R…
…en Swiss Made onderaan de ‘minute track’*
Moonwatch Only vermeld overigens ook dat er twee varianten zijn, alleen niet veel meer dan dat. Dus welke is dan correct? Ik werd vorige maand toegevoegd aan een Whatsapp groep met niemand minder dan Moonwatch Only schrijvers Anthony Marquié en Grégoire Rossier én BC345.0802 eigenaar Adriano. Hierin wisselden we onze bevindingen uit en met name Grégoire had goede informatie. Hij had volledig toegang tot het Omega archief gekregen en kwam met leuke weetjes. Alleen waarom er twee wijzerplaten zijn gebruikt bleef onbeantwoord.
Mk1 wijzerplaat: door de korte S en R oogt de wijzerplaat ook rustiger
Op basis van mijn waarnemingen (catalogi) en die van Grégoire is het 99% zeker dat de BA345.0802’s uit 1980 en 1981 allemaal de mk1 wijzerplaat hebben. Vanaf 1982 zie je ook de mk2 wijzerplaat gebruikt worden. Ik heb het sterke vermoeden dat de mk2 wijzerplaat een prototype is geweest. Later heeft Omega mogelijk besloten dat de wijzerplaat meer moest lijken op die uit 1969 Apollo 11 Speedmaster. De mk2 wijzerplaat hebben ze dan later wel gebruikt omdat ze deze toch hadden liggen? Een versie met een mk2 wijzerplaat is daarom zeer zeldzaam. Voor mij is het echter duidelijk dat een 1980 model een mk1 wijzerplaat moet hebben en dit klopt bij mijn horloge!
Mk1 wijzerplaat
Er is nog een derde variant (mk3) en dat is de service wijzerplaat, die nog steeds beschikbaar is op basis van “exchange only”. De mk3 heeft ook een “lange S en R” en hierbij staat Swiss Made onderaan de indexen. Tevens staan de 30 en 60 van de linker en rechter subdial op gelijke hoogte. De witgouden variant zie je vaak in ‘mods’, toen de wijzerplaat nog wel gewoon te bestellen was. Deze ‘mods’ zijn dus eenvoudig te herkennen.
Mk3 wijzerplaat, huidig service-onderdeel
De wijzer hebben een zwarte poedercoating en reflecteren geen licht. Dit maakt het soms lastig af te lezen als de wijzers dicht bij elkaar staan.
Zwarte wijzers met een grove structuur
Het hesaliteglaasje is ook nog heel netjes en heeft het type A3 long feet logo (conform Moonwatch Only), zoals deze gebruikelijk was in de jaren ’80.
Lunette
De geelgouden uitvoering van de B2 lunette -te herkennen aan de 7 met dat karakteristieke haakje- is uniek voor deze referentie.
Deze lunette is overigens niet meer beschikbaar als service-onderdeel. De lunette van mijn BA345.802 is in een zeer nette conditie en daar ben ik heel blij mee! Natuurlijk kan het later eens vervangen zijn, het klopt dan in ieder geval wel met deze referentie en dit is wat telt!
Kast
De kast heeft de reguliere Moonwatch diameter van 42mm en een dikte van 13,7mm. De kast is nog lekker “dik” (weinig tot niet gepolijst) met die sexy jaren ’80 kastpoten. Deze herken je -als je het van opzij bekijkt- aan de smalle flank van de kast en de hoge curve van de pootjes. Het is een subtiele evolutie van de Moonwatch-kastvorm en ik ben fan van deze nadrukkelijke lugs!
Vooral opvallend bij deze kast is de patina van het goud. Dit geeft een bijzondere kleurspeling: het is een unieke vingerafdruk die het horloge een eigen smoelwerk geeft. Deze verkleuring komt vaak voor, omdat 18 karaats goud een legering is waarbij het aanwezige zilver en koper reageert met externe invloeden en dan aan het oppervlak zichtbaar wordt.
Deze patina is eenvoudig te verwijderen met polijsten en eigenlijk vind ik het juist wel wat hebben. De lichte gebruikskenmerken van dit 46 jaar oude horloge zijn rondom duidelijk aanwezig en dat is prima, want dit bewijst dat het in ieder geval niet voor deze verkoop is gepolijst.
De originele kroon ziet er nog goed uit
Bij het inzoomen op de kastpoten vielen mij deze twee waarmerken op:
Het waarmerk met de ‘750’ en twee weegschalen is een bekend symbool in Europa voor ‘AU750’, oftewel 18 karaats goud. De andere was een groot raadsel onder enkele bevriende goudkenners. Daar kwam verandering in toen horlogevriend Wouter van Wijk van Wrist Icons aangaf dat deze zegel het hoofd van Helvetia (symbool van Zwitserland) bevat. Dit staat voor 18 karaats goud- en de T eronder staat voor Tramelan, waar één van vele Zwitserse federale keuringsinstanties voor edelmetalen was gevestigd. Die ‘t’ werd pas duidelijk in de sluiting van de band, daar staat het duidelijker afgebeeld.
Links het waarmerk in de kast, rechts in de sluiting
Linksboven het symbool van Helvetia
Tramelan ligt 24 kilometer van de Omega ‘manufacture’ in Biel. Na het testen van de gouden horlogekasten sloeg het ‘Bureau des Métaux Précieux’ het keuringszegel erin. Hiermee weet je dus dat het écht 18K goud is……mits je een microscoop tot je beschikking hebt want het is echt héél klein!
Uurwerk
Dit 861L uurwerk zie je alleen bij de 345.0802 BA/BC Speedmasters (en het werd ook gebruikt voor de zeer zeldzame Omega ‘Tridor’ serie).
De 861L wijkt af van het reguliere 861 uurwerk door 19 in plaats van 17 jewels, de ‘rhodium plating’ en het gebruik van ‘anglage’. Anglage is het afschuinen van de uurwerkonderdelen en dit was een primeur voor een Moonwatch en zag je later ook bij het luxere 863 kaliber. De afwerking van de 861L is mooi in de eenvoud en het is opvallend dat Omega pas in 1996 volledig overgestapte op de ‘rhodium plated’ 1861 uurwerken. Leuk dat dit soort primeurs -net als de zichtbodem- al in de jaren ’80 Speedmaster 345.0802’s aanwezig waren! Een gouden proefkonijn?
Het uurwerk loopt overigens opvallend goed met een nette amplitude en is vrij nauwkeurig voor een 861 uurwerk. Ik laat het toch even een keer nakijken voor de zekerheid.
Achterdeksel
Het achterdeksel is een ‘snap fitting caseback’ en ik heb geen idee waarom ze voor deze methode hebben gekozen. Je drukt het achterdeksel dus recht naar beneden vast. Wellicht dachten ze bij Omega dat het goud te zacht zou zijn om het met kracht dicht te draaien? Het lijkt me minder waterdicht te zijn dan een standaard schroefdeksel.
Voor het beoordelen van de gravure was de brochure heel handig!
De reden waarom ik -én andere kenners- denken dat deze Speedmaster amper gepolijst is, is vanwege de enorm scherpe tekst. Bij veel exemplaren zag ik afgeronde randjes van de Apollo 11 tekst en dit komt altijd door het polijsten. De tekst op dit achterdeksel is nog heel erg strak!
Fouten in het Omega archief!
Mijn kastnummer is A159 en Grégoire Rossier wist mij te vertellen dat er enkele fouten in het Omega-archief zijn ontdekt. Omdat de leverbonnen met de typemachine werden ingevuld én een paar dagen later ook handmatig werden ingevoerd in het archief, zijn er fouten gemaakt. Een ‘8’ lijkt immers enorm op een ‘0’, vooral als ze over een scheidingslijn werden getypt. Zo zijn er een paar kastnummers aan meerdere serienummers gekoppeld. En Grégoire had leverbonnen aangetroffen zonder kastnummers erbij, dus mogelijk zijn deze niet opgenomen in het archief! Ik ga er zeker eentje aanvragen bij Omega als het weer mogelijk is.
Band
De staat van de band is heel goed te noemen met relatief weinig stretch en alle links zijn aanwezig. De band heeft geen duidelijke referentie in de sluiting staan, behalve ‘11’. De referentie van het horloge en alle goudmerken zijn ook in deze sluiting verwerkt. Het goudsymbool is vanwege de 18K gouden band. Het vouwdeel lijkt zeer licht goudkleurig staal en is niet gewoon 316L staal. Vanwege deze kleur het is mij daarom niet duidelijk wat het dan wel is: een coating of een andere legering?
Het lijkt wel een aanplakzuil met al die beeldmerken.
De band heeft veel weg van de BA145.022 uit 1969 en is tevens de inspiratie geweest voor de huidige 3861 band. Het grote verschil met deze jaren ’80 uitvoering is de deels verborgen vouwsluiting, met een klein Omega logo erop. Je klikt het los door het knopje aan de zijkant in te drukken.
Logo op de sluiting
Links de drukknop, rechts het haakje waar het op vastklikt
Deze band heeft 25 schakels waarvan je er 6 kan verwijderen met handige schroefpennen. Met mijn 18cm polsen moest ik er drie uithalen en dat gaat opvallend eenvoudig! Waarom de latere banden dit niet meer hebben is voor mij een raadsel. Waarschijnlijk om de productiekosten te drukken.
Dit werkt echt super! Mooi gemaakt.
De eindschakels zijn heel stevig gemaakt van dik goud en twee verstevigingen aan de binnenzijde, die tevens de springbar op z’n plek houden. De eindschakel zit heel strak tegen de kast aan en beweegt vrijwel niet.
Zo ziet het er heel dun en fragiel uit
Hier zie je goed de dikte van het goud en de versteviging
Enkel de buitenste schakels van de band zijn wel “solid”. De band weegt totaal 72 gram en met het horloge erbij 144 gram. Het is lastig te zeggen hoeveel gram goud het totaal is met het saffierglas, uurwerk etc. Met de huidige goudprijs is dit horloge in ieder geval een koopje geweest!
Doos
Leuke bijkomstigheid is de originele doos voor de Duitse markt. De rest van de wereld kreeg een ander soort doos.
Deze zwarte neplederen doos laat aan de buitenzijde zijn leeftijd goed zien. Het gebogen aluminium plaatje met het Omega Speedmaster Professional logo ziet er puntgaaf uit. Het bronskleurige embleem heeft wel duidelijke verkleuring. De gouden opdruk aan de binnenkant steekt heel mooi af op het zwart.
Helaas ontbreekt de houder voor het horloge en er is vast wel ergens iets soortgelijks voor te vinden. Er hoort ook een certificaat bij en zit niet bij deze set. Voor deze prijs maakt me dat niet veel uit want de premiums voor “full sets” zijn fors. Ik ben er blij mee!
Bedankt voor het lezen!
Draag 'm met plezier!
Leuk verhaal om te lezen. Gefeliciteerd! En wat een collectie!
Echt fantastisch, gefeliciteerd! 
Weinig mooier dan een gouden Speedmaster! Veel draagplezier toegewenst!
en bedankt