Voor we beginnen, eers even een muziekje voor de sfeer:
Laten we even terug gaan in de tijd. In 2016 kocht ik twee “eersten”. Ten eerste was daar de Squale 1521 die ik van @Hamari over nam in een kroeg in Apeldoorn, mijn eerste iets duurdere en Zwitserse horloge. Tegen het eind van datzelfde jaar had ik plotseling ook een Mühle Glashütte in bezit die inmiddels twee keer zo duur was als die Squale. Allebei forse horloges van 41 en 42mm in diameter en 13mm dik. Ik was blij.
Tien jaar later zijn, met uitzondering van de Seiko Shunbun, alle horloges die 40mm of groter waren weg. Ik heb steeds minder met tool watches, en alles wordt kleiner van snit. De Shunbun daargelaten loopt mijn hele verzameling nu van 26-39mm. waarbij 39mm twee duikhorloges zijn. Eentje daarvan ligt nog op het hakblok ook.
In diezelfde verkleinings-manie kwamen ook plotseling andere merken in beeld dan waar ik mee begon, waaronder Breguet en Credor. Wie 35mm een prima maat vindt kan heel erg veel gouden Credors vinden, zowel met quartz als mechanische uurwerken, en zelfs betaalbare Breguet horloges.
Credor is echter een moeilijk merk. De geschiedenis van Credor begint een jaar voor mijn geboorte, in 1974. Seiko lanceerde een merk wat de luxe tak moest vertegenwoordigen, in eerste instantie Crête D’or geheten. Pas op de accent circonflexe. Het betekent de kop of kruin van goud, bij benadering. Dat werd later samen gevoegd tot Seiko Credor, en jaren lang werden die horloges verkocht met dubbel logo, net als Grand Quartz en Grand Seiko.
Het merk is eigenlijk buiten Japan lange tijd onbekend gebleven, en zelfs vandaag de dag is de Japanse site beter dan de internationale. Het is dus een merk waarvoor je op jacht moet naar JDM horloges als je iets recent tweedehands zoekt. De huidige Credor lijnen zijn beperkt, het is een restaurant met kleine kaart. Je hebt Goldfeather, Masterpiece, en Locomotive. Ze wisselen ook steeds van collecties, de recente Kuon wordt bijvoorbeeld als serie niet meer gemaakt.
Los van het feit dat ze erg JDM-achtig zijn, moet je dus ook net op het juiste moment tegen de juiste serie aan lopen als je wat nieuws wilt kopen. Daarbij helpt het niet dat Credor zich nu vierkant boven Grand Seiko positioneert, met horloges die bij zo’n 8000 Euro beginnen, en ergens bij 50.000 Euro ophouden.
Net als bij mijn Grand Seiko verzameling heb ik een voorkeur voor single logo, dus ik was al een tijdje aan het struinen in Credor advertenties om te zien of er wat voorbij kwam waar zowel ik als mijn vrouw warm van worden. Het horloge wat ik nu kocht is het gevolg van twee jaar lang loeren.
De referentie is GCAZ055, en er is over deze serie zeer weinig informatie te vinden op internet. Soms kom je deze of vergelijkbare referenties tegen op de baai, minder op Chrono, en al helemaal niet op Youtube. Sommige eBay advertenties verkopen 'm als damesmodel, maar het is toch echt een herenhorloge volgens Credor.
Het afwerkingsniveau is zeer hoog. Mijn exemplaar is van 2014, en redelijk minty. Natuurlijk zijn er draagsporen, helemaal met een macro-lens, maar het horloge was in excellente staat toen ik 'm na veel gedoe met UPS uit de doos kon rukken.
Dat zie je direct ook terug in de wijzers. Het zijn twee zwaard-vormige wijzers, volledig gepolijst, met een knik in het midden zodat er twee facetten zijn. Ze zijn erg rank, en als puntje van kritiek vind ik ze allemaal net een halve millimeter te kort, maar wel erg mooi.
Van dat vertrekpunt komen we ook bij de wijzerplaat uit. Het patroon op de plaat geeft een dynamische sunburst die in vrijwel elk licht subtiel luxueus lijkt te zijn. Het is niet te veel, maar ook niet te weinig, wat sunburst betreft, en het wordt gebroken door de geometrische vormen. De indices, minute track en het datum venster zijn erg mooi gedaan, en doen grappig genoeg in niets denken aan een Grand Seiko. Credor is simpelweg een totaal andere design filosofie, maar het doet zeker niet onder voor een GS.
Dat zie je ook aan de kast. Die is rond. Bijna blobby. Hij doet me qua vormtaal bijna aan een old school Ebel denken. Deze kast is 35mm van doorsnee, en maar 8,1mm dik. Daarmee is het het dunste horloge in m’n verzameling, en kijkende hoe de bracelet door loopt vanaf de lugs voelt het eerder als een juweel dan als een horloge. Van kast naar bezel naar glas is stepped, en het glas ligt lichtjes bollend bovenop. Het geef een kiezel-achtige vibe die erg comfortabel draagt.
De bracelet is fantastisch. Hij articuleert als een dolle, is dun, licht, soepel, en ik vind 'm mooi. Het is gewoon ouderwets pin and collar, wat ik veruit het superieure systeem vind. Verder is de clasp klein maar mooi gemaakt, en draag het geheel erg fijn. Ik vind dit misschien eleganter dan m’n Santos. Overigens, er zijn wat schaduwen te zien bij de end links, op foto’s. Dat zijn geen beschadigingen, dat zijn schaduwen. De end links zijn niet makkelijk op foto te krijgen, maar sluiten erg mooi aan.
Het uurwerk is high accuracy quartz, een 8J86. Deze uurwerken worden door de bank genomen beter gewaardeerd dan Grand Seiko’s 9F uurwerken. De geruchten gaan dat ze duur zijn om te produceren, en dat ze gemaakt zijn om de sauna-avonden van salarymen in Japan te kunnen weerstaan.
Wie dem auch sei, het horloge is 100m waterdicht, en het uurwerk is een thermo-gecompenseerd high accuracy quartz uurwerk wat maximaal 10 seconden per jaar af mag wijken, met een batterij duur van 5 jaar. Het uurwerk heeft geen anti-backlash of high torque motor, maar het tikt rechter op de indices dan de 9F. Foto’s zijn moeilijk te vinden, dus hieronder een voorbeeld uit de 8J familie.
Deze uurwerken hebben de zelfde onafhankelijk verstelbare uurwijzer als de 9F85, 86, en de Citizen A660 uurwerken, dus je hoeft de seconde niet te onderbreken bij zomer- en wintertijd wissel. Ze kunnen direct ook dienst doen als een poor man’s GMT wanneer je in een andere tijdzone landt.
Al met al ben ik erg blij met deze quartz shitter, en met het feit dat mijn verzameling nu de vorm, maat en het draagcomfort biedt die ik fijn vind.
Maar niet ten koste van deze.