De ironie is dat die mening ook sterk veroordelend is. Maar ik snap de redenatie van @TagEd erg goed. Er zijn veel dingen die 1 procenters doen die ook in mijn optiek aan het belachelijke grenzen of zelfs aanstootgevend zijn.
Nu is een horloge van 40.000 euro voor mij nog beredeneerbaar, maar een Mark Zuckerberg met een Greubel & Forsey van zes ton om de pols vind ik ook smakeloos, dus ik kan me vinden in het statement “bedrag x zou ik ook nooit aan horloges uit geven als ik wel miljardair was”, net zoals ik eigenlijk vind dat miljardairs niet moeten mogen bestaan.
Dat gezegd, voor mij is de grens ergens bij dit horloge te vinden, wat ik dan ook graag zou dragen vandaag:
Iedereen staat hier anders in verder, maar dat is de absolute bovengrens waar ik mezelf op een of andere manier nog geen lul zou vinden terwijl ik er mee door het centrum van mijn dorp slenterde. En toch zou ik mijn moeder in mijn achterhoofd horen zeggen " aaah m’n knecht, julder aeh 'held teveej".
